First day in Belfast.

Heee lieve mensen,

Jaja, daar ben ik dan! Live vanuit Belfast. Natuurlijk is het niet leuk om met een saai stukje te beginnen. Ik heb daarom mijn best gedaan om het een beetje spannend te maken..
Laat ik bij het begin beginnen (wel zo handig). Gisteren, woensdag 5 januari was het dan zo ver. Om 20.50u zouden we vertrekken. Spannend dus, want moest er de hele dag op zitten wachten. Dus na wat bezigheidstherapie en een flink bord shoarma om kwart voor 4 ’s middags zijn we om 5u vertrokken richting Schiphol. Ik denk dat we er om ongeveer half 7 waren, op zoek naar Sanne en Simone.
Maar wie waren daar ineens? Talitha, Ella, Agnes en Berfu (vriendinnetjes uit Oss), wat een verassing! Echt totaal onverwacht, ik wist van niks. Wat ontzettend lief, en ik schrok er ook wel een beetje van. Daar waren de eerste traantjes dan (op het vliegveld).
Toen Sanne er ook was zijn we met zijn drieën gaan inchecken. Mijn koffer woog 29,8 kilo haha, goed uitgerekend! Daarna wat drinken bij de Starbucks en afscheid nemen…
Niet leuk, maar het hoort erbij! Iedereen een dikke knuffel, nog een keertje zwaaien, traantje wegpinken, en weg zijn we.
Snel nog een lekker geurtje kopen, ik bedoel: als je dan toch taxfree kunt shoppen! Op naar het vliegtuig. De vlucht ging goed, er zat een lieve Ierse vrouw voor ons die ons gerust stelde en meteen uitnodigde om een keer te komen eten. Achter ons zat een Nederlandse man die al een paar jaar in Belfast woont en ook hij gaf ons tips.
Vanuit het vliegtuig was de stad echt heel mooi, zo veel lichtjes! De Nederlandse man zei dat hij Belfast nog nooit zo mooi gezien had. We hebben foto’s gemaakt, maar real-life was het mooier haha.
We gingen landen, op naar de douane. In de rij begon het goed, waar is mijn portemonnee? Shit, niet in mijn tas, niet in mijn koffer. Stressssss. Waarom ben ik altijd alles kwijt? Waarom zijn papa en mama er niet om te zeggen: Judith, heb je alles? Kijk nog een keer achterom of je niks vergeten bent. Lekker begin, mijn portemonnee moest dus nog in het vliegtuig liggen, inclusief ID. Dat vrouwtje bij de douane wilde wel voor me gaan kijken, als ze klaar was. Dat duurde dus een uur maar THANK GOD, uiteindelijk was hij terecht! Een voordeel, we hoefden niet meer op onze koffers te wachten!
We moesten naar ‘the meeting point’, waar we opgehaald zouden worden. Sorry for waiting! Twee Ierse jongens halen iedereen op vanuit de universiteit en we zouden afgezet worden bij ons huis. Echt vreemd, we reden aan de verkeerde kant van de weg. En op de rotonde rijden ze dus ook de andere kant op haha.
Ik werd als laatste afgezet. Omdat Marne, mijn Amerikaanse huisgenootje er al was, had ik geen sleutel. Maar door het lange wachten (nogmaals sorry!), het was ondertussen al kwart over 12, lag ze al op bed. Ze was ’s middags aangekomen en had een flinke jetlag. No way dus dat ze de deur open deed. Gelukkig woont Carola bij mij in de straat. Ze zat bij ons in het vliegtuig, dus ben ik daar gaan slapen.
Vandaag zijn we naar de universiteit gegaan voor de sleutel. Deze moest nog gebracht worden. Dus toen zijn Sanne, Simone en ik boodschappen gaan doen. We hebben een Ierse telefoon gekocht, heel handig want iedereen heeft hier de provider O2. Dan kun je onderling gratis bellen en smsen, ideaal! Dit is trouwens mijn nummer: +447592339563. Ook een dongel zodat we internet hebben.
Daarna gingen we naar de poundshop, wat een goeie winkel. De naam zegt het al: alles kost 1 pound. Handig! Meteen van alles ingeslagen: shampoo, conditioner, vaatdoekjes, schoonmaakmiddel (jaaa mama), boterhamzakjes, tissues, deo, pennen, collegeblok. Daarna de supermarkt in want er moet natuurlijk ook wat gegeten worden. Vanavond gaan Sanne, Simone en ik samen spaghetti eten. We hadden een hoop tassen, dus ik kwam op het briljante idee om ze allemaal in een winkelwagentje te doen, en dan morgen terug te brengen. Een probleempje, toen we voorbij de poort waren kwam het winkelwagentje niet meer echt vooruit. Huh? We gingen hoopvol het wagentje terugbrengen en omruilen voor een andere. Ik heb nog even een testrondje gereden, ja, hij was goed. Poging twee. En jaar hoor, voorbij de poort deed hij het niet meer. Wat bleek, die dingen zijn beveiligd. Beetje jammer, daaag briljant plan, hallo pijnlijke afgeknelde vingers!
Toen terug naar St. Mary’s, mijn sleutel ophalen. Mijn huisgenootjes Marne, Tom & Tom waren er al. De kamer op de bovenste verdieping was nog vrij, niet heel groot, maar prima te doen. Alleen een probleem! Er stond geen kast. En met een koffer van 30 kilo is een kast toch wel handig. Tom had twee kasten op zijn kamer, dus we hadden bedacht dat ik er wel een mocht hebben. Helaas kwam de kast niet eens de trap op! Uiteindelijk heb ik nu de kast van de andere Tom, en heeft hij twee kleine kastjes. Probleem opgelost! We hebben mijn koffer opgehaald bij Carola en gelukkig heb ik sterke mannen en huis die mijn koffer twee verdieping omhoog hebben getild. Ze zijn trouwens heel leuk, mijn roomies. We hebben best een grote woonkamer met tafel en mini tv’tje. Morgen gaan we de boel een beetje verbouwen zodat het iets gezelliger wordt, komt helemaal goed!
Vanavond naar gaan we naar een of andere pub, bijna iedereen gaat mee. Er is ook karaoke, dus het zal vast gezellig zijn! We zullen het niet laat maken, want morgen om 9u hebben we introductie op school. Ben benieuwd, want ik was er vanmiddag al verdwaald.
Tot nu toe zijn alle mensen hier heel aardig, zowel de studenten als de Ieren. Het accent is wel vreemd, soms niet te verstaan. Ik heb al drie keer gehad dat iemand aan mij vroeg: ‘Do you want a bag?’ en ‘Someone lost his bag in the plane’ Moet niet heel moeilijk zijn zou je denken. Alleen klinkt ‘bag’ hier als ‘bike’. Dus ik dacht al: wie vergeet nou zijn fiets in het vliegtuig? En nee, ik hoef geen fiets om mijn boodschappen.
Maargoed, een kwestie van wennen denk ik. Ik zal nu maar eens stoppen met mijn enorme lulverhaal (wat je allemaal niet kunt meemaken in 1 dag).

Tot het volgende avontuur!
Liefs,
Judith