Busy, Busy, Busy

De eerste Ierse stageweek heb ik overleefd, en hoe! Aan het eind van de week was ik kapot, had hoofdpijn, keelpijn en klonk als een vent. Volgens mij ben ik geen kinderen meer gewend haha! Maar het is me wel goed bevallen.
In mijn vorige verhaal heb ik verteld over mijn eerste dag. Na een week heb ik toch wel een betere indruk van het onderwijs hier. In het eerste opzicht ziet het lokaal er hetzelfde uit als in Nederland. Er is een digibord en de kinderen zitten in groepjes. Toch heb ik best veel verschillen gemerkt. De kinderen lopen in uniform en hebben veel respect voor leerkrachten. Tussen de middag eten de kinderen op school. Niet iedereen hoeft hiervoor te betalen, omdat simpelweg niet alle ouders dat kunnen. Goed dus dat de kinderen de kans krijgen om op school warm te eten. Niemand gaat tussen de middag naar huis. Elke ochtend, voor het eten en middag wordt er gebeden. Het is een katholieke school en ik heb afgelopen week gemerkt dat ze het geloof erg belangrijk vinden. Deze week zijn de kinderen namelijk aan het oefenen voor hun ‘first penance’ (geen idee wat het in het Nederlands is). Dit betekend dus ook dat ze elke dag het laatste uur oefenen in de gymzaal met luisteren, gedicht opzeggen en liedjes zingen. Heel schattig, maar ik moet zeggen dat het wel langdradig is en zelfs ik af en toe al bijna in slaap val.
De manier van lesgeven is raar, ik heb mijn mentor eigenlijk nog niet echt instructies zien geven. Er is een digibord, maar ook die heb ik haar nog nooit zien gebruiken. Zonde! Ze leren hier trouwens lezen en schrijven en groep 1 en 2. Voordat die kinderen ’s ochtends aan het werk zijn, zijn we al een half uur verder. Dan worden er werkboekjes uitgedeeld, veel succes, zoek het maar uit! Dus op een gegeven moment komen al die kinderen naar mij toe: ‘I need help’. Ze snappen niet helemaal dat ik maar een kind tegelijk kan helpen, aangezien ze elke 2 seconden op mijn rug staan de tikken.
De kinderen moesten digitale tijd koppelen een de gewone klok. Erg lastig voor kinderen in groep 3. Met mijn beste Engels deed ik een poging om het uit te leggen. Stom dat ze niet eens een klok in de klas hebben, dan hebben de kinderen namelijk ook geen voorbeeld om naar te kijken. Na een half uur had ik denk ik al 12 A4tjes vol getekend met klokken en 75x uitgelegd wat een uur, half uur en kwartier is. Niemand snapte het, arme kinderen! Op een gegeven moment was ik het tekenen zat en heb ik mijn mentor gevraagd of ze geen analoge klok hebben, waarbij de kinderen zelf de wijzers kunnen verschuiven. Gelukkig hadden ze die en werd er een gehaald. Mijn mentor riep naar mij, aan de andere kant van de klas: ‘Ja, ze hebben klokkijken al gehad hoor, maar daar is niks van te zien hè’, lekker pedagogisch verantwoord dus. Maargoed, daar kwam de klok aan! Nu kon ik het tenminste duidelijk uitleggen, aangezien hier groot de cijfers 1 t/m 12 op stonden, met aan de buitenkant de minuten 5,10,15, etc. Als er in het werkboek 1:45 stond, liet ik de kinderen zelf de kleine wijzer op de 1 en de grote wijzer op de 45 zetten. Yes, uiteindelijk snapten de meeste het! Ze begonnen er zelfs plezier in te krijgen en waren trots dat ze wisten hoe laat het een kwartier eerder een later was. Het leuke aan lesgeven vind ik dat je ziet dat die kinderen iets leren en de stof snappen, wat nu dus het geval was. Beetje jammer alleen dat mijn mentor dit niet eerder heeft gedaan. Ik wil niet zeggen dat het een slechte leraar is, absoluut niet, maar ik snap niet dat ze die kinderen maar een beetje laat aanklooien. Helemaal op deze leeftijd hebben ze volgens mij je hulp juist nog nodig.

Toen we onze formulieren voor St. Mary’s en stage thuis invulden kon je kiezen voor een bepaalde leeftijd. Ik dacht, ik, ga voor jongere kinderen aangezien me dat makkelijker lijkt met de taal en uitleggen. Nu denk ik, waarschijnlijk waren oudere kinderen wel makkelijker geweest. Ze begrijpen nu namelijk niet dat ik uit Nederland kom en dus al helemaal niet dat ze rustig tegen mij moeten praten. Ik zou het leuk vinden om de kinderen iets over Nederland te leren, maar dat is bij deze leeftijd erg lastig! Dirk Kuyt, Edwin van de Sar en Robin van Persie kennen ze dan trouwens weer wel. ;)

Omdat we het hard werken niet meer gewend waren, was het een vermoeiende week. Wanneer ik thuis kwam heb ik dan ook rustig aan gedaan. Maandag heeft Marné gekookt omdat ze pas donderdag begon met stage. Dinsdag hebben we heerlijk Spaans gegeten bij Irina en de andere avonden heb ik zelf pasta gekookt en een avondje met Marné pizza besteld. Ik dacht een sweet chili pizza te hebben, maar dat bleek hot chili te zijn. Nou, hot was het zeker.. Ik houd van pittig, maar dit was wel heel erg. Wel goed voor mijn verstopte neus haha! Na het eten was het vaak een filmpje kijken en vroeg naar bed! In het weekend hebben we ook samen gegeten. Met Sanne heb ik preitaart/quiche gemaakt die erg lekker was. (beetje hulp van SOS-hulplijn-mama inbegrepen) Dat recept houden we erin! Ook hebben we lekkere tikka massala gegeten. Stappen hebben we maar niet gedaan, aangezien iedereen moe en verkouden was. Samen met Danielle heb ik nog wel de Lion King gekeken haha, we kwamen tot de conclusie dat de Nederlandse versie toch leuker is dan de Engelse!
Zondag ben ik naar de Black Market geweest met Marné, we zijn lekker in het zonnetje naar het centrum gelopen. Deze markt elke eerste zondag van de maand. Het was veel kleiner dan verwacht, dus na 20 minuten stonden we weer buiten. Het was wel leuk om een keer geweest te zijn, er zaten vooral mensen met oude kleren en zelfgemaakte sieraden. We hebben niks gekocht. Op de terugweg maar een pitstop voor een kopje koffie, boodschappen doen, en weer naar huis. Zo krijg je je zondag wel vol.
Gisteren en vandaag moest ik weer gewoon naar stage, de tijd gaat snel. Ik heb op stage wat foto’s gemaakt, om verschillen te laten zien! Maandag mocht ik van mijn mentor vroeg naar huis, omdat we ook weer Irish Film Studies hadden. Eerst even mijn kamer opgeruimd, snel wezen pinnen aangezien de huur weer betaald moest worden en terug naar huis/school. Gelukkig heeft Danielle daarna lekker voor ons gekookt en hebben we daar ‘Oh oh Tirol’ en ‘iedereen is gek op Jack’ gekeken haha. Lekker Nederlands leedvermaak.
Net heb ik nog ff snel wat boodschappen en een nieuw kaartje voor mijn dongel gehaald. Internet was op en ik moet iets lekkers in huis hebben voor mijn gasten natuurlijk! ;)
Nu ga ik gauw een eind aan mijn verhaal maken, afwassen, lasagne in de oven pleuren, en om kwart voor 8 met de bus om Carlijn en Robbin op te halen van het vliegveld vanavond! Sanne zou eigenlijk mee gaan, maar dat gaat niet door. Met mijn iPod vermaak ik me wel een uur lang en op de terugweg heb ik fijn gezelschap! Overdag kunnen Carlijn en Robbin deze week zelf dingen bezoeken, maar aan het eind van de middag of ’s avonds zal ik ze vergezellen en wat pubs etc. laten zien! Er staan dus drukke, maar leuke dagen op het programma! :D

Voor jullie, een fijne carnaval nog! Drink er eentje (of meer) namens mij. Stiekem ben ik wel een beetje jaloers. Scheelt dat het er voor jullie ook weer bijna op zit ondertussen! Cheers!

Liefs,
Judith